Dat was me een week wel!
Niets ging zoals gedacht (en gehoopt) Maar goed we leven nog en das al heel wat. Shelly & Steve waren voor 2 weken over uit Hinton (daar ligt al sneeuw!) of ik wilde helpen me een garage afbreken. Het heeft maar 10 minuten geduurd voordat ik een grote knal hoorde en een verschrikkelijke dreun om mijn gestrekte arm kreeg. Stond enige tijd te draaien op mijn voeten voordat ik rustig op de grond moest gaan zitten. Wauw wat was dat!? Ik kon niks bedenken totdat we terug gingen naar waar ik eerder stond. Het was een gespannen garagedeur veer geweest. Bij het optillen van een stuk spaanplaat was hij ontspannen en op mijn arm geslagen. Op weg naar huis toch maar even naar het ziekenhuis. Ik kon nog net de prijs van opname zien en mijn naam zeggen voordat ik door mijn benen ging. Mosjes wat een pijn. Zou het in honderd stukken zijn! Nee gelukkig niet! en nu de nodige dagen later stijve vingers en een arm die langzaam paar/bruin/geel/blauw aan het kleuren is (net zoals de rode herfstbladeren die aan de bomen tevoorschijn komen)
