De bluejay
De kolibrie is terug uit (Mexico!?) Dat vinden we er over terug op het internet. Onvoorstelbaar dat zo'n klein vogeltje zo ver kan vliegen. Hij zit nu dagelijkse te lebberen aan de voederautomaat die aan de veranda hangt. Met het geluid van een bommenwerper hoor je ze aankomen waarna iedereen verstijft. Psssss een kolibrie roept Monique zachtjes. De bluejay is er inmiddels ook, het is dus mei en zo langzamerhand begint alle sneeuw te verdwijnen. Op de berg tegenover ons ligt op de piek nog een beetje sneeuw. De rivier is aan het stijgen en de beekjes er naar toe lopen over. Gisteren willem's moeder weer naar het vliegveld gebracht na 2 weken Nelson. Veel te kort maar wel erg gezellig. Veel gedaan en gezien en natuurlijk niet te evenaren een grizzly voor haar neus op de weg. Michelle die achterin zat begint zoals het lijkt er inmiddels aan te wennen. Het zal wel voor haar op den duur zo worden als een koe voor ons.
De werkbank in de garage is af en alle sleutels zaagjes en hamers liggen keurig klaar voor een volgend project. Een reuze deal is dat geweest; een oude kast die al in het huis stond ruilen voor een werkbank.
