Inswaar
Aan het begin van het jaar hadden Maaike, Elien en ik het idee om met zn drieen een huttentocht te maken. Een groepsapp werd al snel gemaakt: Berg in de Beuk. Een half jaar later zitten we daadwerkelijk in Oostenrijk, in het Karwendelgebied, en hebben we een heleeeboel stappen, pieken, Almdudlers, weissbiers, goulaschen, en dikke marmotten achter de rug.
Wat een verschil met Canada, waar je gewoon van hut naar hut kon wandelen en waar je meeten een biertje kon bestellen. Eten hoefden we ook niet mee te slepen, want in de hut kreeg je “wat de pot schaft” of konden we kiezen uit gerechten zoals de beste goulasch ooit, een linzenstoof met spekjes of kaiserschmarrn (leek op poffertjes maar dan met rode bessen en appelmoes erbij). Waarschijnlijk hadden we na onze lange wandelingen elke dag alles lekker gevonden, maar toch was het een luxe om niet te hoeven koken, niet je bed op te hoeven opmaken en ook niet bang te hoeven zijn voor beren!
Het grootste dier die we vanaf het pad hebben kunnen zien waren de chubby marmotten, groter dan ik ooit heb gezien. In de verte zagen we af en toe een berggeitje, maar die waren toch iets banger voor de mensen.
Het voelde eigenlijk een beetje alsof we weer samenwoondde, maar dan op een hele andere plek. Net zoals in Utrecht moest Maaike bij elk watertje stoppen om het water te bewonderen, Elien had haar spelletjes mee en wilde constant regenwurmen spelen en ik vroeg af en toe, wie wil er een stukje chocola?
Gallery
Eén beeld zegt meer dan duizend woorden...
