2 dagen geleden!...
Toen we de hellingen van de middelgrote berg bereikten, namen we afscheid van de draken, elanden en andere wonderlijke wezens van de wildernis. Terwijl de zonderlinge figuren hun vreemde ding deden, spetterden onze twee eendenvrienden in een nabijgelegen vijver in Baker Street. Plotseling, terwijl het laatste licht van Durins Dag de natte steen raakte, vertelden onze rammelende magen ons dat het tijd was voor onze gevleugelde gidsen om de weg naar huis te wijzen.
Eén beeld zegt meer dan duizend woorden...
Eén video zegt meer dan duizend beelden
Wachten. Appje: ga je mee koffie drinken, dan op WH20? Ik had al andere plannen voor vandaag. Namelijk: binnen blijven. Onee maar beter ook, het is -20. Koffie buiten is dan niet “gezellig”, koffie buiten is een beker die je vasthoudt omdat je anders je vingers kwijt bent. Dus geen koffie. We wachten op nieuwe sneeuw. Alsof je dat kunt regelen.
Eén beeld zegt meer dan duizend woorden...
Monique stapt de zaal in en struikelt bijna over een koortas. Tien lokale koren, één podium, een mix van klassiek, pop, kwartetten en alles ertussenin. Iedereen zoekt z’n plek, iemand mompelt “Alt, rechts of links?” Het klinkt rommelig, soms mooi, soms hilarisch.
Eén beeld zegt meer dan duizend woorden...
Hoeveel credits heb jij? Ik zou niet kijken want anders zijn ze weg! Maar de email zegt dat we ieder dikke credits hebben. Cool staan ze ook in je app? Ja….pfff bijna 3 uur aan de telefoon, de terugweg weer in betere banen en Credits! Ja, veel credits.
2 weken later, een leg is weg? Michelle kijkt verschrikt! Ik zeg het je een jullie ticket gaat niet verder dan….. Parijs. En de credits, wie geeft er nog om de credits er mist een leg. Enige tijd later.. wt(&&@) 2.5 uur later is de leg weer gevonden.
Eén beeld zegt meer dan duizend woorden...
Driftig wind, de golfen draaien om je heen, SAR staat klaar om mensen te reden, mensen die te lang in de water blijven. Ah ja, het is niet zo dramatisch, maar in het moment voelt het wel zo. Elk jaar, eerste dag na het jaar, iedereen met hun bezopen koppen naar het strand om een polar swim te doen. Het is een fundraiser, maar ik denk dat het meer doet in kade van community spirit. Om het jaar te beginnen met iets waar niemand (behalve een paar gekke mensen) zin in heeft. Het wordt steeds groter, meer en meer mensen, hippie nelsonites die het gezond vinden om te doen. Of het eigenlijk gezond is, is nog niet heel duidelijk. Goed voor de huid en hoofd, maar niet goed voor de stress en kidney stones. Ah ja, een keer per jaar vind ik het wel te doen. Maar, het is niet zomaar een cold dip, nee, de gekke familie Jones blijft er langer in zitten. Als iedereen krijzend het water uit rend, blijven de Jones’ (en ik dus) in het water. Een minute gaat voorbij, twee, het wordt een beetjie beter om dat je je lief nit meer zo voelt. Ik moet langer blijven, mijn vreindin zegt steeds “nog een minute” en ik kan er niet eerder uit. Dus, uiteidelijjk vier minuten in het water gebleven, pwuhhhh, jeuk he? Nou dan, tot volgend jaar, ik hoop dat 2026 het jaar is voor iedereen.
Eén beeld zegt meer dan duizend woorden...
Misschien leuk!?
