WH20 gaat zondag dicht.
Ver is het niet en de weg er naar toe is al een feest. Nauwelijks ruimte om elkaar te passeren en gas er op houden. Eenmaal boven aangekomen welgeteld 18 auto's: dit is WHITEWATER. Geen drommen mensen en sneeuw tot aan de oren. Prepareren is iets wat ze niet of nauwelijks doen. Daarom staat Whitewater beter bekend als powder captial of the world.
Niet dat ons dat wat uitmaakt als we maar lekker kunnen skiën. Steve is een telemarker en iemand om goed skiën van te leren. Wauw wat kan die skiën, poeder tot even boven de knieën waar hij als een waanzinnige doorheen zoeft. Ik moet alle zeilen bijzetten om hem te kunnen volgen. 12 uur, eindelijk even rust voor de benen, we komen twee vriendinnen van Steve tegen waarmee we lunchen. Ook brandweermensen, die vanuit helikopters vlakbij bos brandhaarden geplaatst worden. Is dat niks voor jou Willem? Uhhh, maybe (dat is een erg vriendelijke manier van nee zeggen in de Kootenays). Na de lunch met hun verder geskied (ik moet nog heel veel leren). Na ons helemaal leeg geskied te hebben laten we ons met de auto naar lenteachtig Nelson glijden.
