Augusta MoWimibo - Why? Just read and have a look

Augusta

17 Mrt ’24 | 2975 meters | |

Vanochtend werd ik wakker door geklop op mijn deur. “Michelliiiiitaaaaaa, desayunamos??” Ik was vergeten mijn wekker te zetten en ik rende snel naar de keuken, “siii vengooo”! Op tafel lag een omelet voor me klaar met kleine stukjes worst. Soms hebben we het over wat we die dag gaan doen, soms hebben we het over eten, soms zeggen we niks en dat is ook oke. Ik was eerst een beetje bang voor Augusta, met haar donkere ogen en soms een strenge blik. Maar zodra ze lacht dan weet je dat het oke is. Ze houdt ervan om te koken, en we eten bijna elke dag aardappelen, rijst, en mais. Dan vraagt ze of ik chocomel wil maken en dat is onze routine geworden. Met andere vrouwen van het dorp is zij de leijder van een ‘chicha’ vereniging, een drankje ook gemaakt van mais. Verder bestaat haar leven uit haar eigen avocado bomen groeien, tamales maken, voetbal kijken met haar man, af en toe een cavia vermooden om op te eten, en af en toe een tour begleiden in de bergen. Ik denk dat ik mijn droom leven heb gevonden.

Ollantaytambo is klein maar fijn. Op de markt vindt je mini banaantjes, cactus fruit, picaronnes (donuts met honing), verse broodjes, queso andino (bergkaas) en hoopen met andere lekkere dingen. Als je door de straten loopt en omhoog kijkt, dan kijk je bijna naar een schilderij, of de oude windows achtergrond, gigantische bergen met een laagje groen. De straaten en sommige huizen zijn nog van de Inca tijd, gemaakt met gigantisch grote stenen die perfect in elkaar passen. Als ik naar het centrum loop, kom ik langs een veldje met oranje bloemen, waar als je iets langer stil blijft staan, dan zie je wel 10 kolibris hun ding doen (en wat zijn ze groot!!).

Peru is alles wat ik had verwacht en meer, en vooral het land van uit-je-comfort-zone-gaan. Een ijsje op straat kopen? Meh misschien krijg ik wel een parasiet. Anticuchos, oftewel koeienharten? Ah misschien is het wel hond! Met vrouwen praten die vooral Quechua praten, mensen vragen of ze met willen praten over een vaag onderzoek, een dorpje bezoeken in de bergen zonder bereik... Elke dag is een uitdaging en soms is het vermoeiend, maar in het algemeen geeft het je wel een boost. De bergen, de kleuren, de mensen... twee manden zijn niet genoeg, ik ben nog hier maar ik zit al te dromen over wanneer ik terug kan komen. Misschien in September, als Augusta mij nog leuk vindt!